Αλήθεια, γιατί είναι πιο δύσκολο να αγαπήσουμε -εκτιμήσουμε- τον ίδιο τον εαυτό μας;

Απόψε, μια φίλη με συμβούλεψε να διαβάσω βιβλία του Χόρχε Μπουκάι. Ψάχνοντας στο internet για να μάθω περισσότερα γι’ αυτόν και τα βιβλία του, βρήκα το ακόλουθο βίντεο και βρήκα αποσπάσματα από τα βιβλία του. Έτσι, θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, ότι είδα και με άγγιξε. Πραγματικά, αξίζει να δείτε όλο το βίντεο με την ιστορία «Η Αληθινή αξία του δαχτυλιδιού».

«Δεν μπορώ», του είπα. «Δεν μπορώ!». «Σίγουρα;» με ρώτησε αυτός. «Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ.»  *

Στο βιβλίο «Να σου πω μια ιστορία«, ο νεαρός Demian προσπαθώντας να ανακαλύψει τον εαυτό του, επισκέπτεται ένα ψυχαναλυτή, που χρησιμοποιεί μια εντελώς διαφορετική μέθοδο ψυχανάλυσης. Σε κάθε συνεδρία αφηγείται στον ασθενή μια διαφορετική ιστορία, με την οποία, προσπαθεί να φωτίσει το μονοπάτι του προς την αυτογνωσία.  

Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις
Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις
Θέλω τη βοήθειά σου κι όχι να αποφασίζεις για μένα
Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις
Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα
Θέλω να μ΄ αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι
Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

Θέλω να πλησιάζεις χωρίς, να εισβάλλεις

Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν,
να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

Θέλω να ξέρεις…
πως σήμερα σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου…
Χωρίς όρους.

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Ιστορίες να σκεφτείς«. Τι κρίμα να μην το είχα διαβάσει νωρίτερα… πριν κάνω (σχεδόν όλα) τα παραπάνω -που αναφέρει ο Χόρχε- στην τελευταία μου σχέση. Τώρα πια, παρότι αποτελεί παρελθόν για μένα, αναρωτιέμαι αν θα είχα συνειδητοποιήσει τα παραπάνω, διαβάζοντας το βιβίο αυτό του Χόρχε. Τι να είχε αλλάξει, άραγε; Ίσως και τίποτα… Αλήθεια, πόσο εξωφρενικό μου φαίνεται τώρα, ότι ότι όλα αυτά τα έχω αναπαράγει και γω η ίδια σε πρώην σύντροφό μου. Ακόμη πιο περίεργο γεγονός είναι ότι ακριβώς τα ίδια, είναι συμπεριφορές γνώριμες σε μένα, από παλιότερα, αφού έχουν εκδηλωθεί στο άτομό μου από άτομα που νοιάζονταν για μένα!! χα χα χα Μόνο, που το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι εγώ που έπρεπε να με αγαπάω πιο πολύ από εκείνους, τα δέχτηκα και μετέπειτα τα αναπαρήγαγα η ίδια σε εκείνον που ήταν πλάι μου…

Αλήθεια, ποιον κοροϊδεύουμε όταν γυρεύουμε την αγάπη, χωρίς να έχουμε μάθει να αγαπάμε εμάς τους ίδιους;;;; Δυστυχώς, ή ευτυχώς, η ζωή μου έφερε έτσι τα πράγματα για μένα, που τώρα τελευταία, με αγαπάω όλο και πιο τρελά…, παρότι δεν μ’ αγαπάει όσο παλιότερα η ίδια! Τι κρίμα… Σας το είπα και στην προηγούμενη ανάρτησή μου. Πάντα μου άρεσε πολύ να ταξιδεύω και ίσως επιτέλους, να έφτασε η ώρα για ένα μεγάλο ταξίδι μου. Αυτό ίσως, θα είναι ότι καλύτερο για να με αγαπήσω εκ βαθέων!!! Δαπανηρό, ε; Ε, τι να κάνουμε; Αυτά που αξίζουν περισσότερο είναι εκείνα που είτε στοιχίζουν πολύ, είτε είναι απαγορευμένα! 😉

* P.S.  Εδώ, θέλω να σας δηλώσω, πως έχω διαπιστώσει πως μπορώ να κάνω αυτό που δεν μπορούσε ο Demian… Το έχω κάνει, ουχί μία φορά -και γραπτώς στη ζωή μου και τετ α τετ. Βέβαια, δεν θα σας πω ότι το ευχαριστήθηκα, γιατί θα έλεγα ψέματα. Μπορώ όμως, να σας πω ότι έχω βρεθεί μπροστά στον άλλον, παρότι ήξερα κατά βάθος πως με έβλεπε (ή μάλλον πως δεν με έβλεπε!), χωρίς να με νοιάξει αν θα φάω ζεστή τη χυλόπιτα! Είναι αυτό που λέμε, δεν μασάω, με τίποτα. Σκεφτείτε, ότι το έκανα, ακόμη και όταν ήμουν σίγουρη 99% ότι θα μου την σερβίρουν, αφού με είχαν προειδοποιήσει! Όμως, έχω μάθει πια να διεκδικώ αυτό που θέλω μ’ όλα τα κόστη και να μην με νοιάζει τι θα πει ο άλλος, αν θα το πάρει επάνω του, αν θα με κοροϊδέψει και τα λοιπά. Η περίπτωσή μου είναι αυτό που λένε, αδιόρθωτη ρομαντική και συνάμα, ρεαλίστρια…. Δεν ξέρω, αν με καταλαβαίνετε, αλλά αρκεί που με καταλαβαίνω εγώ! χα χα χα

Σημείωση: Ε, γι’ αυτό τουλάχιστον μου οφείλω ένα μπράβο. Ευτυχώς, υπάρχει και κάτι σ’ αυτήν την ανάρτησή μου, για να καυχηθώ… μετά την ταπείνωσή μου! Έχω μεγάλο τσαγανό μου (παρότι δεν μου το έχουν πολλοί) και διακατέχομαι από μεγάλη τόλμη. Δεν διστάζω σε τίποτα, αρκεί να είμαι σίγουρη ότι το θέλω. Τυχαίο; Δεν νομίζω! Μάλλον, είναι γιατί – τρομάρα μου – είμαι όλη, μια “Τόλμη και Φαντασία”.

Advertisements

Όταν η Matriga είδε το Sex & the City 2…

Χθες το βράδυ, είδα τη νέα ταινία Sex & the City 2 και ομολογώ ότι μου άρεσε, παρόλο τις άσχημες κριτικές που είχα διαβάσει και ακούω μέχρι και τώρα. Οδηγώντας το αμάξι μου στην Κηφισίας για να πάω στο σινεμά και όντως καθυστερημένη, λόγω μιας συγκέντρωσης στην έξοδο της Κατεχάκη, σκεφτόμουν ένα τηλέφωνο, που είχα λάβει νωρίτερα.

Ήταν μια περίεργη μέρα για μένα η Παρασκευή. Είχε συμβεί κάτι απρόσμενο. Μια πρώην σχέση μου από το εξωτερικό, με είχε καλέσει στο κινητό μου για να με ενημερώσει ότι βρίσκεται στην Αθήνα. Αυτό πραγματικά μ’ είχε φέρει σε προβληματισμό και αμηχανία. Κατεβαίνοντας τρέχοντας τα σκαλιά, είχα το νου στην απόφαση που έπρεπε να πάρω. Να δεχόμουν άραγε να βγω μαζί του, όπως μου είχε ζητήσει για καφέ; Μετά απ’ όλα αυτά που είχαν συμβεί μεταξύ μας… ήμουν σε δίλημμα. Ενώ κατέβαινα βιαστική τα σκαλιά, αφού η παρέα μου είχε ήδη μπει στην αίθουσα, πιάστηκε το παπούτσι μου στα σκαλοπάτια και παραλίγο να τα κατέβω κουτρουβάλα. Στιγμαία, πιάστηκα στην κουπαστή και γλύτωσα από τα χειρότερα. Στην κυριολεξία είχα Άγιο, γιατί προς στιγμήν, ένιωσα να μην πατάω με κανένα πόδι μου στο σκαλί και να φεύγω… Για κλάσματα του δευτερολέπτου, πρόλαβα να σωθώ από το κατρακύλισμα στις σκάλες τον Kosmopolis. Με φαντάζεστε; Mε τα κουταλάκια θα με μαζεύαν, αφού τα σκαλοπάτια ήταν πολλά και εγώ σκόνταψα στην αρχή τους. Σκέφτηκα μέσα μου να θυμηθώ να αγοράσω λαχείο!

Ευτυχώς, τελικά κατάφερα να προλάβω να δω την ταινία από την αρχή. Η ταινία είχε χιούμορ και γελάσαμε πολύ. Δεν συζητάω για τα παπούτσια και περισσότερα από τα ρούχα των «κοριτσιών» (η αλήθεια είναι ότι μεγαλώσανε…). Το ωραίο ήταν ότι στην ταινία οι 4 φίλες αποφάσισαν να πάνε ένα ταξίδι στο Abu Dhabi, όπου έχω επισκεφθεί δύο φορές και αυτό με ταξίδεψε και μένα πάλι. Στάθηκα σ΄ ένα σημείο… Εκεί η Carrie συνάντησε εκεί την πρώην σχέση της Aidan και μπήκε σε σκέψεις, για το κατά πόσο έπρεπε να βγει μαζί του. Άλλωστε όχι μόνο είχε έρθει το τέλος της σχέσης τους, αλλά τώρα πια ήταν και οι δύο παντρεμένοι. Εκείνη την στιγμή σκέφτηκα, ότι εγώ τουλάχιστον δεν είμαι πια σε σχέση. Πάντως πολύ αστείο μου φάνηκε πως εμείς οι γυναίκες αναπολούμε τους πρώην μας, ενώ θα πρέπει να πηγαίνουμε μπροστά. Συζητήσεις επί συζητήσεων έκαναν οι 4 φίλες για το κατά πόσο θα έπρεπε να πάει στην συνάντηση τους. Ένας άνδρας ποτέ, δεν θα το έψαχνε τόσο πολύ.
[Για το δικό μου επικείμενο ραντεβού, από την άλλη, σκέφτηκα ότι εκείνος μου ζήτησε να συναντηθούμε. Ένα δείπνο ή ποτό μαζί του, δεν ήταν και κάτι σημαντικό. Άλλωστε δεν είναι Έλληνας και θα έπρεπε να είμαι φιλόξενη, αφού ήρθε στην πόλη μου μετά από τόσα χρόνια και ζήτησε να ειδωθούμε.]

Τελικά, η Carrie συνάντησε τον Aidan και σε μια στιγμή πάθους αντάλλαξαν ένα φιλί. Φυσικά, το μετάνιωσε και αποφάσισε μετά από πολύ σκέψη να το πει στον Mr Big, τον σύζυγό της, παρόλο που όλες οι φίλες της την συμβούλεψαν το αντίθετο.

Εσείς, άραγε τι θα κάνατε;;; Αναρωτιέμαι, αν θα λέγατε στο ταίρι σας, ότι σε μια στιγμή αδυναμίας, δεν μπορέσατε να αντισταθείτε στο παρελθόν σας. Δύσκολο, πράγμα οι σχέσεις των ανθρώπων. Εννοείται ότι δεν θα σας πω, τι έγινε στην ταινία ή αν πήγα στο ραντεβού μου…

Ο λόγος που έκανα αυτήν την αναφορά είναι γιατί προβληματίστηκα και θα ήθελα να μου πείτε και σεις την άποψή σας; Βρίσκεται σκόπιμο το να εξομολογηθείτε στον καλό σας/καλή σας, ότι φιληθήκατε με τον πρώην σας/πρώην σας; Άραγε, αυτό τι μπορεί να προξενήσει στην νέα σχέση σας; Mήπως καμιά φορά… η σιωπή είναι χρυσός;

Άιντε μωρό μου, ανέβα και κινήσαμε πέντε φορές τους ουρανούς γυρίσαμε

Everybody needs beauty as well as bread, places to play in and pray in, where nature may heal and give strength to body and soul. – John Muir

Δεν ξέρω γιατί, αλλά τελευταία, έχω συνεχώς μια επαναλαμβανόμενη διάθεση να με «ψάξω». Για να νιώσω ξανά αυτήν την ανάγκη, μετά από ένα χρόνο, μάλλον αυτό θα σημαίνει ότι δεν κατάφερα ακόμη να με αγαπήσω, όπως θα ήθελα… Συνεπώς, δεν έχω παρά να με διορθώσω, όσο περισσότερο μπορώ. Που θα μου πάει; Από τη άλλη, μπορεί να είναι σωστό να επανατοποθετούμαστε αρκετές φορές στη ζωή μας, όμως, φοβάμαι μην μου γίνει και συνήθεια! χα χα
Είναι αυτό που λένε, όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι…
Τώρα θα μου πείτε, τι σας τα λέω αυτά που με προβληματίζουν, αφού υπάρχουν άλλα πιο σοβαρά και πιο ενδιαφέροντα θέματα που σας απασχολούν. E, λοιπόν, σας μιλάω ειλικρινά, εγώ κάνω την αυτοανάλυσή μου και δεν το κρύβω, ότι ουδόλως με απασχολεί αν σας αφορά. Άλλωστε, είναι ο πιο ανέξοδος και συνάμα αποτελεσματικός τρόπος που έχω ανακαλύψει για να τα βρίσκω με τον εαυτό μου.

Παλιότερα, είχα επισκεφτεί ένα ειδικό κλινικό ψυχολόγο – λόγω ενός σοβαρού προβλήματος της υγείας μου – που στάθηκε και η αφορμή να γίνω blogger και μάλιστα η αιτία να το παρακάνω κάποια στιγμή, αγγίζοντας τα 7 blogs συνολικά. Φυσικά, δεν ήμουν «Παλαβιάρα», όπως είχα δηλώσει σε εκείνο το νέο προφίλ μου, αλλά έψαχνα τρόπο να εκφραστώ ελεύθερα, αφού στην τότε εργασία μου, το social network είχε απαγορευτεί, δια ροπάλου. Έτσι, έγινα μαι παλαβιάρα που έβγαζε την τρέλα της σε αφθονία, ώστε να κρατηθεί στα πόδια της… Ευτυχώς, για μένα, είμαι καλά και έτσι βρίσκομαι τώρα ανάμεσά σας, εν αντιθέσει με όσα υποστήριζαν οι γιατροί τότε, που δεν μου έδιναν ελπίδες…

Μερικές φορές, μόνο όταν ακολουθήσουμε μια λανθασμένη διαδρομή, μπορούμε να αντιληφθούμε ποιον δρόμο πραγματικά θέλουμε να ακολουθήσουμε. Φαίνεται λοιπόν, ότι τότε από την δίψα μου να ζήσω, δεν πήρα το σωστό το δρόμο, όπως λέει και το άσμα του Μαργαρίτη. Παρότι, η θέληση του ανθρώπου μπορεί να κάνει θαύματα, η πρόθεση και μόνο δεν αρκεί, αν δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι για την απόφασή μας. Τότε και μόνο τότε, μπορούμε να καταφέρουμε το ακατόρθωτο. Ν’ αγγίξουμε το ουράνιο τόξο μας, πετώντας ψηλά, με δύναμη.

Από κει ψηλά λοιπόν, είπα να με δω για να με μάθω. Να βρω τον πραγματικό μου εαυτό και γι’ αυτό με «ψάχνω» κυρίως από μέσα… Μόνο έτσι βρίσκουμε την ευτυχία που πάντα υπάρχει μέσα στον καθένα μας. Εμείς είμαστε που την διαχέουμε, μόνο όμως στην περίπτωση που καταφέρουμε να ξεχειλίσουμε απ’ αυτήν. Για να την πάρουμε, πρέπει να διατίθεται. Για να τη δώσουμε, πρέπει να τη διαθέτουμε!

Άιντε λοιπόν, να την βρω για να ησυχάσω και γω και σεις 😉

Είπα να Ζήσω… να ζωγραφίσω πίνακα με νέο θέμα και άλλα χρώματα

Mary J. Blige – Deep Inside

Ο πίνακας των ονείρων μας, είναι γεμάτος από διάφορες πινελιές, λουσμένες με χρυσόσκονη από: στόχους, ιδέες, επιθυμίες, φιλοδοξίες, που πολλές φορές έβαλαν και διαφορετικά χέρια… Οι ανασκευές του πολλές – σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να γίνει καλύτερο το έργο – αλλά πάντα το θέμα είναι το ίδιο. Και πάλι, όμως, μένουμε στο ίδιο έργο θεατές…

Και ξαφνικά έρχεται μια μέρα που σηκώνεσαι και θέλει να αλλάξεις το θέμα του πίνακα σου, να τα αλλάξεις όλα! Θέλεις να χωρίσεις ή να παντρευτείς, να παραιτηθείς ή να κάνεις επιτέλους τη δική σου δουλειά, να αποκτήσεις παιδί ή να πάψεις να είσαι μόνο μητέρα, να ερωτευτείς παράφορα ή να βολευτείς σε μία σταθερή σχέση, να αλλάξεις χώρα ή να επιστρέψεις στην πατρίδα σου. Θέλεις να αλλάξεις ζωή, συνήθειες, ρούχα, ιδέες, προσωπικότητα και αυτό να γίνει τώρα.

Όποιος έχει ζωγραφίσει πίνακες, ξέρει καλά πως το αποτέλεσμα είναι πιο εποικοδομητικό, όταν η προσπάθεια γίνεται από την αρχή…και ριζικά. Χωρίς πολλά, ή ακόμα καλύτερα και χωρίς καθόλου προηγούμενα στοιχεία! Οπότε, δεν έχουμε παρά να ζωγραφίσουμε ένα νέο πίνακα σε άλλο καμβά.

Το παρελθόν χαράζει ανεξίτηλα σημάδια στο κορμί & δεν μένει παρά να κάνουμε πλαστική επανορθωτική επέμβαση για να το σβήσουμε. Τότε, τα σημάδια του πριν, εξαφανίζονται και βλέπουμε έναν νέο υπέροχο εαυτό στον καθρέπτη μας.

Ποιος είσαι εσύ, σε ξέχασα
καθρέφτη καθρεφτάκι του ουρανού

Ήμουν παιδί, δε γέρασα
μα πέρασε ο καιρός και είμαι αλλού

Κι είπα να ζήσω τη γιορτή του κόσμου
κι είπα να πάω μακριά…

Η θάλασσα που σου μοιαζε
στέγνωσε στην πέτρα σαν βροχή

Στεριά στεγνή, στερνή φωνή
φώναξε στο θάνατο ν αργεί

Κι είπα να ζήσω τη γιορτή του κόσμου
κι είπα να πάω μακριά

Κι είπα στον ήλιο «τη ζωή σου δως μου»
και μου δωσε φωτιά.

Είπα να ζήσω – Αλκίνοος Ιωαννίδης

Όταν θελήσουμε να αλλάξουμε σελίδα στη ζωή μας, κάτι που βοηθάει, ώστε να μην κάνουμε τα ίδια ανόητα λάθη στο μέλλον, είναι να κοιτάξουμε καλά τον εαυτό μας στον καθρέπτη. Να προσπαθήσουμε να αποτυπώσουμε με προσοχή και με συμπάθεια κάθε πτυχή του Εγώ μας, ωσάν να είμαστε, επί μεγάλο χρονικό διάστημα,  εγκλωβισμένοι σ’ ένα ξερονήσι και κάποιος μας έφερε ένα καθρέπτη για να δούμε ξανά το είδωλό μας. Είναι βέβαιο ότι βοηθάει πολύ αυτή η παρατήρηση, αρκεί να γίνει χωρίς προκαταλήψεις. Ίσως τότε και να ανακαλύψουμε ότι αντικρίσαμε ένα Νάρκισσο… ή ακόμα ακόμα, έναν αθευράπευτα εγωιστή, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να συντηρεί το χειροκρότημα του κοινού του. Μπορεί και να ανακαλύψουμε και πολλά άλλα, που δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε μόνοι μας μέχρι σήμερα, αλλά μόνο οι άλλοι που μας παρατηρούν ως θεατές.

Το πιο σημαντικό πάντως, είναι ότι μ’ αυτό τον τρόπο θα κατορθώσουμε να ανανεωθούμε! Και αυτό είναι το απλό και όμορφο πράγμα, μα συνάμα και το πιο δύσκολο…

Απλώνω ορίζοντες, στην θάλασσα βουτώ…

Όσο ζω θα ονειρεύομαι και με τίποτα δεν με ξυπνάω.
Όσο υπάρχω, στη θάλασσα θα συνεχίζω να βουτάω
και σαν δελφίνι να κολυμπάω, ψηλά θα πετάω
και τα κοχύλια μου στη θάλασσα θα φυλάω.
                                                    Matriga

Η ανάρτηση αυτή έγινε με αφορμή τα παρακάτω όμορφα λόγια που διάβασα στο blog της αγαπημένης μου Ellen και επειδή με αντιπροσωπεύουν πολύ, σας τα παραθέτω και εδώ.

«Πάρε το τιμόνι στα χέρια σου,
κλείσε την πόρτα και άστους απ’έξω….

Πάρε πίσω ό,τι σου έκλεψαν μέχρι τώρα,
πάρε πίσω την ζωή σου… σου ανήκει…»


«Στανιάρω και το παλμό μου επανακτώ
Την λίμνη της μήτρας μου και πάλι αποχαιρετώ
Απλώνω ορίζοντες, στην θάλασσα βουτώ«

Κι όμως… οι άνδρες λένε περισσότερα ψέματα από μας

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετές επιστημονικές έρευνες από Αμερικανούς και Βρετανούς ειδικούς, σχετικά με τα ψέματα και όλες κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα. Οι γυναίκες δεν λένε περισσότερα από τους άνδρες, όπως τόσα χρόνια πιστεύαμε. Αντίθετα, οι άνδρες έχουν αυτή την πρωτιά. Και μάλιστα, όχι μόνο λένε περισσότερα ψέματα, αλλά τα χρησιμοποιούν και σε διπλάσια συχνότητα, από τις γυναίκες.

Φυσικά, μιλάμε για τα “απλά” καθημερινά ψέματα, που λέει κάποιος στον σύντροφό του, στους συναδέλφους του, στο αφεντικό του και τον κοινωνικό περίγυρο. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι, όταν ένας άνδρας ερωτηθεί από την σύντροφό του, τι ακριβώς του συμβαίνει, αφού είναι μελαγχολικός, επειδή θέλει να έχει ήσυχο το κεφάλι του, δεν παραδέχεται ότι κάτι τρέχει. Επίσης, όταν η γυναίκα τον ρωτήσει αν θεωρεί ότι εκείνη πάχυνε, το αρνείται, ή ακόμη λέει ψέματα για το πόσο αλκοόλ έχει καταναλώσει στο επαγγελματικό δείπνο, ή ακόμα πιο συχνά, για το ότι είναι ακόμη στο γραφείο του! Οι γυναίκες από την άλλη, λένε συνήθως ψέματα για το ότι έχουν πονοκέφαλο, ή το ότι δεν ψώνισαν κάτι ακριβό ή ότι δεν τους συμβαίνει κάτι, παρότι είναι φανερό πως το μυαλό τους είναι στον επόμενο! 😉

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο πως το πιο κοινότυπο ψέμα που λέγεται και τα δύο φύλα είναι: «Δεν έχω τίποτα, είμαι μια χαρά». Προσωπικά, πιστεύω πως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που προκύπτει, είναι ότι σχεδόν εννέα στους δέκα ερωτωμένους και των δύο φύλων, δηλώνουν πως καταλαβαίνουν εύκολα αν ο σύντροφός τους λέει ψέματα…

Εξάλλου, πως να το κάνουμε; Τα ψέματα, ο βήχας και ο έρωτας, δεν κρύβονται!!

Τώρα θα μου πείτε γιατί αναπαράγω εδώ, τα αποτελέσματα μακροχρόνιων επιστημονικών ερευνών; Γιατί αυτό που με προβληματίζει πάντα εμένα, είναι το γιατί συμβαίνει κάτι και όχι η διαπίστωσή του. Γιατί να μην είμαστε ειλικρινής, αφού ο θεμέλιος λίθος για μια ισορροπημένη και υγιής σχέση – κάθε είδους – είναι ειλικρινής επικοινωνία μας με τους γύρω μας.

Για μένα είναι άξιο απορίας, γιατί να εξακολουθούμε να κάνουμε τα στραβά μάτια, ενώ βλέπουμε ότι κάτι πάει στραβά σε μία σχέση; Γιατί να είμαστε υποκριτές, άραγε; Και το λέω αυτό χωρίς να βγάζω απ’ έξω την ουρά μου!

Γιατί να συμβιβαζόμαστε σε μια σχέση που δεν βασίζεται στην ειλικρίνεια; Ίσως, γιατί η αλήθεια πονάει, χρειάζεται ωριμότητα και κατά τα ψέματα… όλοι μας είμαστε, φυγόπονοι…

Όσο περισσότεροι ειλικρινείς είμαστε – πρώτα απ’ όλα με τον ίδιο μας τον εαυτό και μετά με τους άλλους – τόσο περισσότερη ειλικρίνεια θα εισπράξουμε. Γιατί, αυτό που μένει πάντα στο τέλος, είναι η Αλήθεια!

Αφού η ομορφιά είναι γύρω μας… γιατί δεν την κοιτάμε κατάματα;

Ο Πλάτωνας θεωρούσε τον Έρωτα μία Θεία τρέλα, ένα παραλήρημα εμπνευσμένο από το Θεό. Όταν είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε έτοιμοι να κατακτήσουμε τον κόσμο. Στο «Συμπόσιον», η Διοτίμα εξηγεί στο Σωκράτη ότι ο έρωτας είναι επιθυμία για αιωνιότητα.

Αφιερωμένο σ’ αυτούς που άλλα θέλουν και άλλα κάνουν,

άλλα κοιτάζουν και αλλά βλέπουν, 

άλλα λένε και άλλα εννοούν…


Σ’ όσους ξέρουν, αλλά κάνουν πως δεν ξέρουν… γιατί φοβούνται!

Previous Older Entries